ÖN SÖZ     

Gözlerimin içine bakarken, söylediğin o son cümle hâlâ kulağımda.
           – Sen yeteneklerinin farkında değilsin. Üzerindeki tutukluğu at. Kır şu zincirlerini.

O cümle, içimde yankılanan en derin çağrı oldu ve bugün bu kitabı eline alan herkes bilsin isterim: Ben zincirlerimi kırdım baba. Bu kitap, senin bana olan inancının sesi. Eksikliğinin sızısı her dizemde yankılandı, ama yokluğunda bile varlığınla büyüdüm. Bu yolculukta yalnız yürümedim.

Canım çocuklarım;
           Sizin gözlerinizde umudu gördüm. "Anne sen yaparsın," der gibi.

Sevgili annem;
          Senin sessizce tuttuğun dualar yolumu aydınlattı.

           Kardeşlerim;
           Hayattaki ilk sırdaşlarım, canlar... Omuz omuza vermesek, bu yük bazen fazla gelirdi.

Hepinizin varlığı, içimdeki zincirleri bir bir gevşetti. Her sözcükte biraz siz vardınız. Biraz ben, en çok biz. Bu kitap, zincirlerinden kurtulmayı seçen bir kadının içsel yolculuğu…  Bazen kırılarak, bazen susarak, bazen haykırarak. Ama her zaman inanarak yazdım. Artık özgürce:

Kırdım zincirlerimi baba, diyorum.

                                                                        Figen GÜLER