Malatya'da bahçesinde meyve ağaçları olan tek odalı bir evde doğmuşum. Yedi kardeşten ortanca olanıyım. Kitap benim için hava su kadar önemliydi. Bizim evde kitaplar atılmaz tavan arasında biriktirlirdi. Onun için tavan arası benim vazgeçilmezlerimdendi. Yaprakları sararmış kitapları okurken çok daha mutlu olurdum. Sararıncaya kadar kimler okumuş kimler bu duyguları yaşamıştır diye düşünürdüm. Evimiz küçük gelmeye başlayınca başka mahalleye taşınmıştık.

Evimiz satılmıştı. Ben hep tek odalı evimizi, arkadaşlarımı, orada bıraktığım çocukluğumu özlüyordum. Evle beraber anılarımızda satılmıştı. Bazı geceler bir suçlu gibi evimizin önünde sessizce geçer, pencereden dışarı süzülen ışığa bakar, o evde geçirdiğim acı tatlı anılarım gözümde canlanırdı.