Sevgili çocuklar;
         Ve bu kitabı eline alan güzel kalpler…

Bugün çocuklar çok şey biliyor. Ekranları biliyor, oyunları biliyor. Hızlı düşünmeyi, hızlı cevap vermeyi biliyor. Ama; bazen… Gerçek hayatı hissetmeyi unutuyor. Birbirine sevgiyle bakmayı, içten bir kahkahayı paylaşmayı, birinin gözlerindeki duyguyu fark etmeyi… Ve en önemlisi: can cana olmayı, insanca, toplumca paylaşmayı…

Robotcan’ın hikâyesi tam da burada başlıyor. O, bir bilgisayarın içindeydi. Hızlıydı. Kusursuzdu. Ama bir şey eksikti.

Sonra bir gün; gerçek dünyaya düştü. Ve ilk kez şunu gördü. Bir çocuk yalnızdı. Bir kahkaha eksikti. Bir kalp kırılmıştı…

Robotcan her şeyi hesaplayabiliyordu. Ama bunları anlayamıyordu.

Ta ki… Altın kalbiyle tanışana kadar.

Bu kitap, Robotcan’ın öğrenme hikâyesi. İçinde komik, duygu dolu sahneler bulacaksın okurken…

Gerçek yaşamdaki o sırrı fark edeceksin:

Ekranlar kötü değil aslında, oyunlar, eğlenceler… Ama fazlası, sessiz bir yalnızlık bırakır.

En güzel oyunu keşfedeceksin bu satırlarda…

Teknoloji güçlü olsa da ama en büyük güç…
Bir kalbi anlayabilmektir.

Robotcan’ı yazarken  hayalim;

Bir çocuğun  arkadaşına bakışının, bu kitabı  okuduktan sonra değişmesi,

 👉 Birine “iyi misin?” demesi
 👉 Ve belki de ilk kez gerçekten can cana olduğunu  hissetmesi…

 Eğer bu olursa;

💛Robotcan görevini tamamlamış olacak.

Sevgiyle, Aysunca